خداحافظی با مدافع افسانه‌ای میلان؛ حضور اسطوره‌ها در تشییع فرانکو بارزی

هزاران نفر در مراسم تشییع فرانکو بارزی، مدافع افسانه‌ای فوتبال، در خیابان‌های میلان گرد آمدند. بارزی ۶۶ ساله هفته گذشته پس از دوره‌ای بیماری درگذشت.

بارزی، یکی از بزرگ‌ترین مدافعان تاریخ فوتبال، ۱۵ فصل بازوبند کاپیتانی میلان را بر بازو بست، ۷۱۹ بار با پیراهن این تیم به میدان رفت و ۳۳ گل زد.

این مدافع میانی همراه «روسونری» ۱۸ جام به دست آورد: شش عنوان قهرمانی سری‌آ، سه قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا، چهار سوپرجام ایتالیا، سه سوپرجام اروپا و دو جام جهانی باشگاه‌ها.

او ۸۱ بار پیراهن تیم ملی ایتالیا را پوشید و عضو تیمی بود که در سال ۱۹۸۲ قهرمان جام جهانی شد. بارزی در فینال جام جهانی ۱۹۹۴ نیز که با شکست ایتالیا برابر برزیل همراه بود، بازی کرد و کاپیتان تیمش بود.

باشگاه میلان در سال ۲۰۲۰ بارزی را به عنوان رئیس افتخاری خود انتخاب کرد و پس از پایان دوران بازی‌اش، شماره شش این تیم را به پاس خدمات او بایگانی کرد.

مراسم تشییع در کلیسای سنت‌آمبروجو برگزار شد و اسطوره‌های باشگاه از جمله پائولو مالدینی، مارکو فان باستن، کلارنس سیدورف، روبرتو باجو و آلساندرو کاستاکورتا در آن شرکت کردند.

تیم کنونی آث میلان برای تور پیش‌فصل در استرالیا به سر می‌برد اما برخی از بازیکنان تیم اصلی که در این سفر حضور نداشتند، از جمله کریستین پولیشیچ، مهاجم آمریکایی، در این مراسم حاضر شدند.

باشگاه آث میلان پیش از بازی دوستانه روز چهارشنبه برابر اینتر، به کاپیتان پیشین خود ادای احترام خواهد کرد.

«یکی از آخرین نمادها»

دنیله وری، خبرنگار فوتبال ایتالیا:

همه غمگین هستند و روز بسیار تلخی است.

فرانکو بارزی اسطوره‌ای در ایتالیاست؛ یکی از آخرین نمادهای وفاداری، بازیکنی که تمام دوران حرفه‌ای خود را تنها در یک باشگاه گذراند و فقط یک پیراهن بر تن کرد.

پس از ۱۵ سال کاپیتانی در آث میلان، باشگاه پیراهن شماره شش او را بایگانی کرد تا دیگر هیچ‌کس آن را نپوشد. این موضوع اهمیت او را برای میلان نشان می‌دهد؛ بازیکنی که نماد این شهر بود.

در آث میلان او را «پیچینین» می‌نامیدند که در گویش میلانی به معنای نوجوان لاغر و ترکه‌ای است. جانی بررا، روزنامه‌نگار سرشناس ایتالیایی، این لقب را در دهه ۱۹۷۰ و در آغاز راه بارزی به او داد.

او در ۱۲ سالگی در تست باشگاه اینتر شرکت کرد؛ جایی که برادرش بپه در آن بازی می‌کرد اما اینتر او را رد کرد و به این ترتیب راهی دیگر تیم بزرگ شهر شد.

الان اما حتی اینتر هم اکنون سوگوار است. تمام رقبایش ارزش او را شناخته‌اند، چرا که او نه تنها برای آث میلان، بلکه برای همه یک اسطوره است. محال است هواداری پیدا کنید که فرانکو بارزی را دوست نداشته باشد یا ارزش او را نداند. او تا این اندازه محبوب بود.

بارزی در کنار بزرگ‌ترین قهرمانان مانند مارکو فان باستن، پائولو مالدینی، رود گولیت و فرانک ریکارد بازی کرد و همواره در همان سطح درخشان باقی ماند. بارزی یکی از بازیکنان جاودانه آث میلان بود.

او سه بار جام باشگاه‌های اروپا را بالای سر برد اما روزهای تلخی هم در کارنامه‌اش داشت از جمله جام جهانی ۱۹۹۴ و از دست دادن ضربه پنالتی. او به دلیل مصدومیتی که در ابتدای تورنمنت دچارش شد، بخش زیادی از مسابقات را از دست داد ولی با بهبودی سریع توانست بازی درخشانی در فینال برابر برزیل ارائه دهد.

باختن در فینال با ضربات پنالتی، لحظه بسیار دردناکی برای تمام مردم ایتالیا بود. اما ما هرگز از او خشمگین نشدیم، چرا که فرانکو بارزی یکی از ستون‌های اصلی تیم بود و بازگشت او برای بازی در فینال، رفتاری فراتر از توان یک انسان عادی به شمار می‌رفت.

در سال ۱۹۸۹، او در رده‌بندی توپ طلا پس از هم‌تیمی‌اش فان باستن در جایگاه دوم قرار گرفت. در آن زمان باورکردنی نبود که یک مدافع بتواند برنده توپ طلا شود اما بارزی به این افتخار بسیار نزدیک شد و به خاطر بازیکنی که بود، کیفیتی که داشت و تمام آنچه نمایندگی می‌کرد یعنی رهبری، اهمیت، کیفیت و وفاداری‌اش به باشگاه شایستگی کسب این جایزه را داشت. او سزاوار این قدردانی بود.