வந்தே மாதரம் குறித்து காங்கிரசிடம் ரவீந்திரநாத் தாகூர் கூறியது என்ன? ஒரு வரலாற்றுப் பார்வை

கட்சி நிகழ்ச்சிகளில் 'வந்தே மாதரம்' பாடலின் முதல் இரண்டு பத்திகள் மட்டுமே பாடப்படும் என்று காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி முடிவு செய்துள்ளது.

சுதந்திர தின விழாவிலும், பின்னர் கோவாவில் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியிலும் தேசிய கீதம் பாடியது குறித்து பாஜக முன்வைத்த விமர்சனங்களுக்கு மத்தியில் இந்த முடிவு எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

1937-ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி நிறைவேற்றிய ஒரு தீர்மானத்தை காங்கிரஸ் கட்சி சுட்டிக்காட்டியது. மகாத்மா காந்தி மற்றும் ரவீந்திரநாத் தாகூர் உள்ளிட்ட சுதந்திரப் போராட்டத்தின் முக்கியத் தலைவர்கள், பொது நிகழ்ச்சிகளில் வந்தே மாதரம் பாடலின் முதல் இரண்டு பத்திகளை மட்டுமே பாடுவதை ஆதரித்ததாக அக்கட்சி கூறியுள்ளது.

வந்தே மாதரம் பாடலின் மீதமுள்ள பத்திகளில் துர்க்கை, சரஸ்வதி மற்றும் லட்சுமி உள்ளிட்ட இந்துக் கடவுள்களின் குறிப்புகள் இருப்பதோடு, இந்தியாவை ஒரு தெய்வமாகவும் சித்தரிக்கிறது.

நாடாளுமன்றம் வந்தே மாதரத்திற்கு சட்டபூர்வமான பாதுகாப்பை வழங்கியுள்ள ஒரு நேரத்தில் இது வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ளது.

ரவீந்திரநாத் தாகூர் கூறியது என்ன?

வரலாற்று ஆய்வாளர் மிருதுளா முகர்ஜி, கடந்த ஆண்டு டிசம்பர் 11 அன்று 'தி வயர்' இதழுக்காக மூத்த பத்திரிகையாளர் கரண் தாப்பருக்கு அளித்த பேட்டியில், 'வங்காளத்தில் நடந்த சுதேசி மற்றும் பிரிவினைக்கு எதிரான போராட்டங்களின் போது தாகூர் வந்தே மாதரம் பாடலைத் தெருக்களில் பாடி பிரபலப்படுத்தினார்' என்று கூறியிருந்தார்.

"காங்கிரஸில் இந்தப் பாடல் குறித்து கேள்விகள் எழுந்தபோது, ஆட்சேபனைகளைப் பரிசீலிக்க ஒரு துணைக் குழு அமைக்கப்பட்டது, அது தாகூரைக் கலந்தாலோசித்தது. ஏனென்றால் வந்தே மாதரம் பாடலை அறியப்படாத நிலையிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்து, பிரபலப்படுத்தி, இசையமைத்து, 1896-ஆம் ஆண்டு காங்கிரஸ் மாநாட்டில் முதன்முறையாகப் பாடியவர் தாகூர் தான்" என்கிறார் மிருதுளா முகர்ஜி.

மிருதுளா முகர்ஜி கூற்றுப்படி, "நேருவுக்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் தாகூர், 'பங்கிம் எழுதிய முழு வந்தே மாதரம் கவிதையையும் அதன் சூழலோடு சேர்த்துப் படிக்கும்போது, அது இஸ்லாமியர்களின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்தும் விதத்தில் பொருள் கொள்ளப்படலாம் என்று நான் நம்புகிறேன்' என்று கூறியிருந்தார்."

"ஆனால் அதிலிருந்து வெளிவந்தது ஒரு தேசியப் பாடலாகும், அது இயற்கையாகவே முதல் இரண்டு பத்திகளாகக் குறைக்கப்பட்டது. அது தனக்கென ஒரு தனித்துவமான அடையாளத்தையும் முக்கியத்துவத்தையும் வளர்த்துக் கொண்டுள்ளது, இதில் எந்தவொரு பிரிவினரையோ அல்லது சமூகத்தையோ புண்படுத்தும் வகையில் நான் எதையும் காணவில்லை."

வரலாற்று கடிதப் பரிமாற்றங்களை மேற்கோள் காட்டி மிருதுளா முகர்ஜி பேசுகையில், 'சுபாஷ் சந்திர போஸ் தனிப்பட்ட முறையில் தாகூரிடம் பேசி, வந்தே மாதரம் பிரச்னையை மகாத்மா காந்தி மற்றும் ஜவஹர்லால் நேருவிடம் எழுப்புமாறு வலியுறுத்தினார். வந்தே மாதரம் வழக்கில் நேரு சிறுபான்மையினரைத் திருப்திப்படுத்தினார் என்று பிரதமர் நரேந்திர மோதி குற்றம் சாட்டினால், அந்த முடிவை ஆதரித்த தாகூர் மற்றும் மகாத்மா காந்தி ஆகியோரும் சமமாகப் பொறுப்பேற்க வேண்டும்' என்றார்.

வந்தே மாதரம் குறித்த தாகூரின் கருத்து, 1994-இல் சாகித்ய அகாடமியால் வெளியிடப்பட்ட 'தி இங்கிலீஷ் ரைட்டிங்ஸ் ஆஃப் ரவீந்திரநாத் தாகூர்: ஏ மிசெலனி' என்ற நூலிலும் காணப்படுகிறது.

"இஸ்லாமிய உணர்வுகளை மனதில் கொண்டு, தேசியப் பாடலானது மூலப் படைப்பிலிருந்து பெறப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்; ஆனால், அது இயல்பாகவே மூலக் கவிதையின் முதல் இரண்டு பத்திகளுக்குள் அடங்கியிருக்க வேண்டும். நாம் அதைக் கேட்கும்போதோ அல்லது பாடும்போதோ, முழு கவிதையையோ, அல்லது அதனுடன் தற்செயலாகத் தொடர்புடைய கதையையோ நமக்கு நினைவூட்ட வேண்டிய அவசியம் இருக்கக்கூடாது. அந்தப் பாடல் தனக்கே உரிய ஒரு தனித்துவமான அடையாளத்தையும் எழுச்சியூட்டும் முக்கியத்துவத்தையும் பெற்றுள்ளது; அதில் எந்தவொரு பிரிவினருக்கோ அல்லது சமூகத்திற்கோ ஆட்சேபனைக்குரியதாக நான் எதையும் காணவில்லை" என தாகூர் கூறினார்.

பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜி 1875-ஆம் ஆண்டில் 'வந்தே மாதரம்' பாடலை எழுதினார். அதன் பிற பத்திகள் பின்னர் அவரது 1882-ஆம் ஆண்டு நாவலான 'ஆனந்தமடம்' நாவலில் சேர்க்கப்பட்டன.

மூத்த எழுத்தாளரும் பத்திரிகையாளருமான நிலஞ்சன் முகோபாத்யாய், ஆகஸ்ட் 14 அன்று 'ஃப்ரண்ட்லைன்' இதழில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு கட்டுரையில் "அக்டோபர் 30, 1937 அன்று தாகூர் ஒரு குறிப்பை எழுதத் தொடங்கினார், அதில் 'வந்தே மாதரம் குறித்து ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான சர்ச்சை உருவாகி வருகிறது' என்று கூறினார். 'இந்தப் பாடலின் முதல் பத்தியை முதன்முதலில் இசையமைத்த 'நற்பேறு' தமக்கு இருந்ததாக அவர் எழுதினார்." என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

"முதல் பகுதி, அதன் மென்மை மற்றும் பக்தி உணர்வுகளுடன், தாய்நாட்டின் அழகான மற்றும் கருணையுள்ள அம்சங்களை வலியுறுத்துவதன் மூலம், மற்றவற்றிலிருந்து தனித்து நிற்கிறது என்று அவர் கூறினார். தாகூரின் முடிவு தெளிவாக இருந்தது."

"கடைசி நான்கு பத்திகள் உணர்வுகளை தூண்டும் விதமாகவோ அல்லது கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்துபவையாகவோ இருந்தன, அதே நேரத்தில் முதல் இரண்டு பத்திகள் தமக்கென சொந்தமான, சுதந்திரமான அர்த்தத்தையும் அடையாளத்தையும் கொண்டிருந்தன. அனைத்து சமூகங்களாலும் சர்ச்சையின்றி அவை ஏற்றுக்கொள்ளப்படலாம். முதல் இரண்டு பத்திகள் மட்டுமே மதச்சார்பற்ற தொனியைக் கொண்டுள்ளன என்றும், அவை முதன்மையாக தாய்நாட்டின் புவியியல் அழகைப் புகழ்கின்றன என்றும் அவர் நம்பினார். மகாத்மா காந்தி, 1939-ஆம் ஆண்டு வெளியான ஹரிஜன் இதழில், தாகூரின் கருத்துகளை கிட்டத்தட்ட அதே சொற்களில் ஆமோதித்தார்."

1937 காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டியில் என்ன நடந்தது?

காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி அக்டோபர் 30, 1937 அன்று கல்கத்தாவில் (இப்போது கொல்கத்தா) கூடியது. ஜவஹர்லால் நேரு இக்கூட்டத்திற்குத் தலைமை தாங்கினார், இதில் சர்தார் வல்லபாய் படேல், ராஜேந்திர பிரசாத், மௌலானா அபுல் கலாம் ஆசாத், பூலாபாய் தேசாய், ஜம்னாலால் பஜாஜ், ஆச்சார்யா ஜே.பி. கிருபளானி (பொதுச் செயலாளர்), பட்டாபி சீதாராமையா, ராஜாஜி, ஆச்சார்யா நரேந்திர தேவ், ஜெயபிரகாஷ் நாராயண் மற்றும் நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் உள்ளிட்ட கிட்டத்தட்ட அனைத்து முக்கிய காங்கிரஸ் தலைவர்களும் கலந்து கொண்டனர்.

சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் ஓய்வு பெற்ற நீதிபதி கே. சந்துரு, கடந்த ஆண்டு டிசம்பர் 11 அன்று ஆங்கில நாளிதழான 'தி இந்து'வில் ஒரு கட்டுரை எழுதினார். அதில் நீதிபதி சந்துரு, "காந்தி காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டியின் உறுப்பினராக இல்லை, ஆனால் ஒரு சிறப்பு அழைப்பாளராக இக்கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டார். என்றாலும், ராஜேந்திர பிரசாத்தால் முன்வைக்கப்பட்ட, சர்தார் படேல் ஆதரித்த வந்தே மாதரம் குறித்த தீர்மானத்தை இறுதி செய்வதில் அவர் ஒரு முக்கிய பங்கு வகித்தார்" என்று குறிப்பிட்டார்.

"வந்தே மாதரம் தொடர்பாக எழுப்பப்பட்ட கேள்வியை காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி தீவிரமாகப் பரிசீலித்துள்ளது. இந்தப் பாடல் ஒரு வரலாற்றுப் பின்னணியைக் கொண்டுள்ளது. இது சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது பெரும் உற்சாகத்தையும் வலுவான உணர்ச்சிகளையும் தூண்டியது. இது தேசிய இயக்கத்தில் அதற்கு ஒரு சிறப்பு இடத்தை அளித்துள்ளது. பாடலின் சில பகுதிகள் குறித்து அந்த இஸ்லாமிய நண்பர்கள் எழுப்பிய ஆட்சேபனைகளை காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி நியாயமானதாகக் கருதியது. அந்த ஆட்சேபனைகளைத் தனக்குப் பொருத்தமானது எனத் தோன்றிய வரையில் காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டது" என நீதிபதி சந்துரு எழுதினார்.

"காங்கிரஸ் மாநாடுகளிலும் பிற பொது நிகழ்வுகளிலும் பொதுவாகப் பாடப்பட்டு வரும் இந்தப் பாடலின் முதல் இரண்டு பத்திகளை மட்டுமே தேசிய கீதமாக ஏற்க வேண்டும் என்று கமிட்டி முடிவு செய்தது. வந்தே மாதரத்தை ஆட்சேபித்தவர்களுக்கும் இந்த இரண்டு பத்திகளிலும் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. தேசியக் கூட்டங்களில் வந்தே மாதரம் எங்கெல்லாம் பாடப்படுகிறதோ, அங்கெல்லாம் இந்த இரண்டு பத்திகள் மட்டுமே பாடப்பட வேண்டும் என்றும், ரவீந்திரநாத் தாகூர் இசையமைத்த வடிவம் மற்றும் இசையையே பின்பற்ற வேண்டும் என்றும் காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி பரிந்துரைத்தது." என நீதிபதி சந்துரு குறிப்பிட்டார்.

"சர்தார் பட்டேலும் இடம்பெற்றிருந்த இந்த காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டி தீர்மானத்தையே நரேந்திர மோதி மறைமுகமாகக் குறிவைத்துள்ளார். ஆனால், அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், இன்று அந்தப் பாடலின் மூலம் அரசியல் ஆதாயம் தேடுவதற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்படும் பல தேசியத் தலைவர்களின் முடிவெடுக்கும் திறனையே அவர் கேள்விக்குட்படுத்தியுள்ளார் என்பதைப் பிரதமர் உணர்கிறாரா?" என்றும் நீதிபதி சந்துரு கேள்வியெழுப்பினார்.

பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜியால் உருவாக்கப்பட்ட வந்தே மாதரம், 1875-ஆம் ஆண்டில் 'வங்கதர்ஷன்' என்ற இலக்கிய இதழில் முதன்முதலில் வெளியிடப்பட்டது. 1896-இல் நடந்த காங்கிரஸ் மாநாட்டில் ரவீந்திரநாத் தாகூரால் பாடப்பட்டது. இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் வங்கப் பிரிவினைக்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே நடந்தவை.

'அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையும் தேசிய கீதம் குறித்து விவாதித்தது. அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையின் உறுப்பினர்கள் முன் அந்த நேரத்தில் மூன்று முக்கியமான பாடல்கள் முன்வைக்கப்பட்டன: வந்தே மாதரம், சரே ஜஹான் சே அச்சா மற்றும் ஜன கண மன' என்று நீதிபதி சந்துரு கூறுகிறார்.

மதச்சார்பற்ற பொருளைக் கொண்டிருந்த போதிலும், அணிவகுப்பு இசையை அடிப்படையாகக் கொண்டதாக இருந்தபோதிலும், 'சரே ஜஹான் சே அச்சா' தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை. ஏனெனில் அதனை எழுதிய அல்லாமா முகமது இக்பால் பின்னர் பாகிஸ்தானின் தீவிர ஆதரவாளராக மாறினார்.

1949-ஆம் ஆண்டில் ராஜேந்திர பிரசாத் தலைமையிலான அரசியலமைப்பு நிர்ணய சபையால் அரசியலமைப்பின் இறுதி வரைவு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பின்னரும், 1950-இல் அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வருவதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பும், அவையில் இருந்த ஒரு குழுவினர் வந்தே மாதரம் பாடினர்.

ஐதராபாத் மக்களவை உறுப்பினர், அசாதுதீன் ஓவைசியும் இந்தப் பிரச்னையை எழுப்பியுள்ளார். கடந்த மாதம் ஊடகங்களிடம் பேசிய அவர், "1950-ஆம் ஆண்டில் ராஜேந்திர பிரசாத் ஒரு பெரும் தவறைச் செய்தார். ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டிருக்க வேண்டிய நிலையில், முறையான தீர்மானம் ஏதுமின்றி அவர் அதை 'தேசியப் பாடல்' என அறிவித்தார். 'தேசியப் பாடல்' என்ற சொல் எங்கும் வரையறுக்கப்படவில்லை. மத்திய அரசு அரசியலமைப்பின் 25, 26 மற்றும் 29 ஆகிய பிரிவுகளை மீறுகிறது" என்று கூறினார்.

"395 பிரிவுகளைக் கொண்ட அரசியலமைப்பில், எந்தவொரு தேசிய கீதமும் அரசியலமைப்புச் சட்டகத்தின் ஒரு பகுதியாக ஆக்கப்படவில்லை" என நீதிபதி சந்துரு குறிப்பிட்டார்.

இம்மானுவேல் மற்றும் கேரள மாநில அரசுக்கு இடையேயான வழக்கு

1971-ஆம் ஆண்டின் தேசிய சின்னங்களை அவமதிப்பதைத் தடுக்கும் சட்டம், தேசிய கீதத்தை அவமதிப்பதைத் தண்டனைக்குரிய குற்றமாக்கியது. இருப்பினும், இந்தச் சட்டம் தேசிய கீதத்தைத் தடுப்பதைக் குற்றமாக்கியது, அதே சமயம் தேசியப் பாடலுக்கு இதற்கு இணையான ஏற்பாடு எதுவும் இல்லை.

பிஜோ இம்மானுவேல் மற்றும் கேரள மாநில அரசுக்கு இடையேயான வழக்கில், ஒரு நபரின் நடத்தை பொது அமைதியைக் கெடுக்காத வரையிலும், தேசியச் சின்னங்களை அவமதிக்காத வரையிலும், மதச் சுதந்திரம் மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கான அரசியலமைப்பு உரிமைகளை உச்ச நீதிமன்றம் நிலைநிறுத்தியது.

மூத்த உச்ச நீதிமன்ற வழக்கறிஞர் சஞ்சய் ஹெக்டே இந்த ஆண்டு ஜூன் 2 அன்று 'தி இந்து'-வில் இந்த வழக்கு குறித்து எழுதுகையில், "ஜூலை 1985-இல், கேரளாவைச் சேர்ந்த பிஜோ, பினு மோல் மற்றும் பிந்து இம்மானுவேல் ஆகிய மூன்று குழந்தைகள் பள்ளியிலிருந்து நீக்கப்பட்டனர். அவர்கள் ஜெகோவா விட்னஸ் (Jehovah's Witness) சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஒவ்வொரு நாள் காலையிலும் பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தின் போது தேசிய கீதம் இசைக்கப்பட்டபோது அவர்கள் மரியாதையுடன் எழுந்து நின்றார்கள். ஆனால் அவர்கள் தேசிய கீதத்தைப் பாடவில்லை, ஏனென்றால் அவர்களின் மதம் அதை அனுமதிக்கவில்லை." என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

"அவர்கள் ரகளையில் ஈடுபடவுமில்லை, யாரையும் தொந்தரவு செய்யவுமில்லை, நிகழ்ச்சிக்கு இடையூறு விளைவிக்கவுமில்லை. இருப்பினும், பின்னர் ஒரு மாநில அமைச்சர் தலையிட்டதன் பேரில் அவர்கள் பள்ளியிலிருந்து நீக்கப்பட்டனர். பள்ளியின் முடிவை கேரள உயர் நீதிமன்றம் உறுதி செய்தது, ஆனால் உச்ச நீதிமன்றம் அது முற்றிலும் தவறு எனக் கண்டறிந்தது."

தனது தீர்ப்பில், நீதிபதி ஓ. சின்னப்ப ரெட்டி, குழந்தைகளைப் பள்ளியிலிருந்து நீக்கியது அவர்களின் கருத்துச் சுதந்திரம் மற்றும் மதச் சுதந்திரத்திற்கான அடிப்படை உரிமைகளை மீறுவதாகக் குறிப்பிட்டார். பின்னர் அவர் எப்போதும் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய ஒரு கருத்தைத் தெரிவித்தார்.

"தேசிய கீதம் இசைக்கப்படும்போதோ அல்லது பாடப்படும்போதோ எழுந்து நிற்பதே மரியாதையைக் காட்ட போதுமானது. கீதத்துடன் சேர்ந்து பாடாமல் இருப்பது அவமரியாதை என்று கூறுவது சரியாகாது."

"தேசிய கீதத்துடன் சேர்ந்து பாடாமல் இருப்பதை அவமரியாதையாகக் கருத முடியாது என்று நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. மரியாதையுடன் எழுந்து நின்று அமைதியாக இருப்பது எந்தச் சட்டத்தையும் மீறுவதாகாது. அமைதியாக இருப்பதற்கான குழந்தைகளின் உரிமை, அதுவே கருத்துச் சுதந்திரத்தின் ஒரு அங்கமாகும், அது அரசியலமைப்பு ரீதியாகப் பாதுகாக்கப்படுவதாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது."

- இது, பிபிசிக்காக கலெக்டிவ் நியூஸ்ரூம் வெளியீடு